Shlama - Herbul - de noten van Mart Shmuni

Hassana en Herbul waren de laatste christelijke dorpen in de omgeving van het stadje Silopi bij de grens van Turkije met Irak. Het zijn nu spookdorpen geworden, hun vroegere bewoners zijn uitgeweken naar Europa. Hun geloof hebben ze meegenomen, en enkele oude verhalen, zoals dat over de noten van de Mart Shmuni kerk in Herbul. (ATH)

Walnoten voor de verkoop & voor het kleuren van geweven stoffen

De oudste kerk van Herbul was gewijd aan Mart Shmuni, de moeder van de zeven Makkabese broeders en martelaren uit het Oude Testament. Het Mart Shmuni kerkje was opgetrokken in natuursteen. Het lag aan de rand van het dorp en het was omringd door het kerkhof in een boomgaard waar walnotenbomen groeiden. Het kerkgebouw had twee poorten die uitgaven op een binnenhof. De noordelijke poort was bestemd voor de vrouwen van het dorp en de zuidelijke diende voor de mannen. Behalve de twee eenvoudige kruisen die in de stenen dwarsbalken van de poorten waren gegraveerd, had de kerk geen enkele versiering.

De legende van de Mart Shmuni kerk is een oud verhaal dat de mensen van Herbul hebben overgeleverd. De okkernoten uit de boomgaard bij de kerk werden in de herfst verzameld en opgeslagen in de kerk in afwachting van de verkoop. Dat was sinds mensenheugenis altijd zo geweest. Maar op een keer, na de notenoogst, gebeurde wat volgt. Een man uit een naburig moslimdorp drong ’s nachts binnen in de kerk. Hij had een grote zak meegebracht en vulde die met noten. Toen hij met zijn volle zak de kerk wilde verlaten, vond hij tot zijn verbazing de poort niet meer. Hij ging terug naar de hoop noten en nadat hij de zak daar geledigd had, zag hij waar de uitgang was. Hij was hardleers. Hij vulde de zak opnieuw met noten, hij wilde vertrekken met de buit, maar hij stond weer voor een blinde muur. De uitgang was verdwenen. Dat herhaalde zich drie keer en uiteindelijk gaf de dief zich gewonnen. Hij moest erkennen dat God en Mart Shmuni de gewijde plek beschermden. De man kwam tot inkeer en verliet zonder noten de kerk en het christelijke dorp waar hij als moslim niets te zoeken had.

Mechelen blogt Hassana
Mechelen blogt Assyrisch
Mechelen aan de Tigris
Assyrisch trouwfeest
Mettin – de laatste wever
In de Syrische woestijn
Drie Assyrische dames
Hassana geitenkaas
Wat De Weert choqueert
Nuwell Bektas blues
Ali Salmi verklaart
Kerims supermarkt SIMA
Yelda’s fotoalbum
ACC Zaalvoetbal
Kerstmis in Arbo
Tigris Cup in Mechelen
Van Rubroeks reis
Ver van Hassana
Als de rotsen van Judi
Noachs ark op de berg Judi
Assyriërs en het huwelijk
Legenden uit het oude land
De kleur van het geloof
Brood uit Hombeekse klei
Malki voetbalt Assyrisch
Armeense verte in Turkije
Duitse blik op Turkse horror
Joods verleden op Rhodos
Wie is Père Samuel?
Salma goes Sodom
De Koerdische sjaal
Terugblik op Herbul
Chaldeeërs uit Herbul
Hela jij daar,communist!
Desmet wikt en weegt
Van Butsel bewondert
NVA wil niet knuffelen
Leterme over genocide
Dromen van Turkije
Lentekuren Hof van Egmont
Somers maakt zich sterk
Gennez belooft beterschap
Eieren op Eda Raba
Mechelen over Assyriërs
Zwanger in de media
Heilzame handel
Tafelgesprekken
Assyrisch toptennis
Verloren brief wordt boek
Expo Louvain-La-Neuve
Westerman op de Ararat
Betet Skara Blues
Assyrisch weefhuis